Monday, May 29, 2017

ကြယ္လြန္သူတို႔ ေတးသြား



ကြယ္လြန္သူတို႔ ေတးသြား
————————————————
ေလက တဝူးဝူးတိုက္ေနတယ္
မရဏတရားဟာ ဆည္းလည္းလို တခၽြင္ခၽြင္ ျမည္လို႔
သူရွိရာ အရပ္ဆီ ဦးတည္ၿပီး ေမတၱာ ပို႔တာပါပဲ
အၾကမ္းဖက္မႈေတြဟာ စားပဲြအလယ္က ဟင္းပဲြလို တင့္တင့္တယ္တယ္
ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာဦးမယ္လို႔ ၾကားလိုက္ေသးလား
မၾကာေတာ့ဘူးဆိုတာကိုက ေနာက္ထပ္ နည္းနည္းၾကာဦးမယ္
ေျပာေနရင္းနဲ႔ပဲ အသံေတြ ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္
ျမင္ေနရင္းနဲ႔ပဲ မ်က္လုံးေတြ ကြ်တ္ ကြ်တ္သြားတယ္
အနိ႒ာ႐ုံေတြဟာ ျမင္ဖူးမွ ယုံစဖြယ္
ဆဲြျဖဳတ္စရာကို လည္ပင္းမရွိေတာ့တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အမွတ္အသားဆဲြႀကိဳးေတြ
လက္က်န္ရွင္းတမ္းမွာ လက္က တစ္ဖက္တည္း က်န္ေနရေကာင္းလား
အသားစိုင္ေတြဟာ အသက္ရွိစဥ္ကအတိုင္း လတ္ဆတ္ေနတုန္းပဲ
ေလက အခုနလို တဝူးဝူးဆက္တိုက္ေနတုန္း
ေသြးညွီနံ႔ေတြဟာ ပင္လယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ ပ်ံသန္းလာတယ္
စာအိတ္ေတြထဲ မဖတ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ စာေတြ ထည့္ပိတ္လိုက္တဲ့ေန႔ေတြကို ငါမုန္းတယ္
ဆုေတာင္းခန္းမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြက လုပ္ၾကံထားသလို တဖ်စ္ဖ်စ္ ထေတာက္တယ္
အဲဒီေန႔က စလို႔ ဘယ္သူမွ ကဗ်ာေရးဖို႔ မေျပာၾကေတာ့ဘူး
သီခ်င္းသံေတြကိုေတာ့ အတိုင္းသား ၾကားေနရေသးတယ္
ေသလြန္ၿပီးသူတို႔ရဲ႕ ဓမၼေတးေတြအလား
သံၿပိဳင္လိုက္ဆို ညီညီညာညာ 
ဘယ္ ညာ ဘယ္ ညာ။

မင္းနဒီခ
၂၇၊ ၄၊ ၂၀၁၇

ၾကယ္သီးေတြက ငါတို႔ကို လုံျခံဳေစတယ္

ၾကယ္သီးေတြက ငါတို႔ကို လုံျခံဳေစတယ္
————————————————
လက္တစ္ဖက္က ၾကယ္သီးကို ကိုင္တယ္
ေနာက္လက္တစ္ဖက္က ၾကယ္သီးေပါက္ကို ကိုင္တယ္
အသာအယာပဲ ငုံ႔ၾကည့္ေနစရာမလိုဘဲ ေလ်ာေလ်ာ႐ွဴ႐ွဴ
အဲဒီလို ငါတို႔ တစ္ေယာက္ဘဝထဲ တစ္ေယာက္ ေခါင္းဝင္လ်ဳိလိုက္ၾက
ေနသားတက်ျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးသလို ျပဳတ္ထြက္မသြားဖို႔လည္း အေရးႀကီးတာပါပဲ
ၾကယ္သီးေရာင္စုံေတြကို ငါႀကိဳက္တယ္
အျပင္ပန္းလွသေယာင္နဲ႔ ကြ်တ္ဆတ္က်ဳိးေၾကလြယ္တဲ့ ၾကယ္သီးေတြလည္း ရွိမွာပါပဲ
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြဟာ ငါတို႔ကို ျပန္မေရြးခ်ယ္ခင္ လက္ဦးမႈ ရယူလိုက္ၾက
ၾကယ္သီးေပါက္ေတြဟာ သူတို႔ ဂုဏ္သိကၡာ သူတို႔ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပတယ္
ခ်ည္သားေတြ ႏိုင္လြန္သားေတြ ပိုးသားေတြဟာ အေပၚယံပဲ
တကယ့္အတြင္းသားက ၾကယ္သီးေတြ
ၾကယ္သီးေတြဟာ ငါတို႔ ယုံၾကည္မႈကို ပိုျမင့္တက္ေစတာ ယုံရဲ႕လား
ေကာင္းကင္ဘုံဆီေတာင္ ေရာက္သြားႏိုင္မယ့္ ၾကယ္သီးေပါက္ေတြ
ၾကယ္သီးေတြ တပ္ၿပီး တရားဓမၼကို အားထုတ္က်င့္ၾကံၾက
ၾကယ္သီးေတြမပါတဲ့ အက်ႌဟာ မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္လိုပဲ ၾကည့္ရတာ ဖီးလ္က်ဲတယ္
တစ္ေနကုန္ထိုင္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ဖို႔ ၾကယ္သီးေတြကို တပ္လိုက္
ၾကယ္သီးေတြဟာ တစ္ေန႔မွာ ေကာင္းကင္ဆီ ပ်ံတက္သြားၾကမွာ အေသအခ်ာ
ၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ တလက္လက္ေတာက္ပရင္း
ၾကယ္သီးမတပ္သူမ်ားကို တရားစီရင္မွာ
ကမာၻပ်က္ၿပီးေနာက္တစ္ေန႔မွာ ၾကယ္သီးေတြဟာ
ကမာၻသစ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔ ျပန္လာၾကဦးမွာ
ဗရမ္းဗတာေတြပါဟယ္လို႔ ကြန္မန္႔မွာ ေရးဦးမလို႔လား
ၾကယ္သီးေတြက မင္းကို ဟဟ ပဲ ျပန္ေရးေပးလိမ့္မယ္
ျဖဳတ္ထားတဲ့ ၾကယ္သီးေတြကို ျပန္တပ္လိုက္ပါ
ေန႔ရက္တိုင္းမွာ ၾကယ္သီးေတြက ငါတို႔ကို လုံျခံဳေစပါတယ္။

မင္းနဒီခ
၂၈၊ ၄၊ ၂၀၁၇

႐ုပ္အရွင္

႐ုပ္အရွင္
—————
႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တိုင္း ငါ့မိန္းမက ငါ့ကို ႐ိုက္တယ္
ငါစိတ္မဆိုးဘဲ ဂ်ဳိကာ့ရဲ႕ ရယ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ငါ့ပါးစပ္ေပၚမွာ ထပ္ဆဲြပစ္လိုက္တယ္
ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး ဒီမွာ လင္းႏို႔လူသားမရွိတာ ငါသိတယ္
ေသနတ္တစ္လက္ေလာက္ေတာ့ လိုခ်င္တယ္
လူဆိုးဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး ကိုယ့္ဆီ လူစုလူေဝးနဲ႔ ေရာက္လာႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား
ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလုံး သူရဲေကာင္းထပ္ေပၚမလာတာ ႐ုပ္ရွင္ေတြ အားနည္းလို႔ျဖစ္တာ
သစ္ရြက္ေတြ ေႂကြတာ ႐ိုက္ျပမယ္
ေႏြ မိုး ေဆာင္း တစ္ကဒ္ခ်င္း ေျပာင္း႐ိုက္တာ ျပမယ္
အသက္ႀကီးဖို႔ လြယ္ကူတာ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္
ငိုရင္လည္း ခဏေပါ့ ၿပီးရင္ ေပ်ာ္ရမွာ
ရာဇဝတ္ေဘးဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပးမလြတ္ဘူး
ေနာက္ခံတီးလုံးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာသီခ်င္းနဲ႔
ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားစရာဆိုလည္း အထူးျပဳလုပ္လုပ္ခ်က္ေတြပဲေလ
႐ုပ္ရွင္ထဲက ငါျပန္ထြက္လာေတာ့ စူပါမန္းရဲ႕ ဝတ္႐ုံပါလာတယ္
ငါ့မိန္းမ ေပ်ာ္ေအာင္ ျပလိုက္ေတာ့ ဝတ္႐ုံကို ခန္းစီးလုပ္ပစ္တယ္ ေအးေရာ
ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ဘီလီလင္းကို ေခၚၿပီး မိတ္ဆက္မေပးရဲေတာ့ဘူူး
အဲ့ေကာင္ ငါ့မိန္းမ ေအာ္ေငါက္သံၾကားရင္ ေသြးပ်က္ၿပီး တပ္က ထြက္ေျပးမွာ စိုးလို႔
ဒါနဲ႔ပဲ ငါဟာ ငါ့မိန္းမ အိပ္ေပ်ာ္မွ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ခိုး ခိုးၾကည့္ရတယ္
လာလာလန္းထဲက ေတးေရးဆရာကို ငါ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရြတ္ျပတာ သူမသိဘူး
ျဖဴရီဇာတ္ကားထဲက ဂ်ာမန္စစ္သားတစ္ေယာက္က ငါပဲဆိုတာ သူမသိဘူး
တိတ္ကမ္း ဇာတ္လမ္းတဲြတိုင္းမွာ သမီးေလးကို ကယ္ဖို႔ သဲလြန္စေတြ ခ်ေပးတာ ငါပဲ
ေနရွင္နယ္ထရက္ရွားထဲက ေရေအာက္ျမႇုပ္သြားတဲ့ ေရႊတုံးတစ္တုံး ငါ ေကာက္ရသလိုနဲ႔ ဝွက္ယူထားတယ္ သိလား
ေနာက္ဆုံး ငါ ည ည မအိပ္ဘဲ ငါ့ရပ္ကြက္လုံျခံဳေအာင္
တိုက္ေပၚဆုံးထပ္က ေစာင့္ၾကည့္ေပးေနတယ္ဆိုတာေတာင္
ငါ့မိန္းမ မသိဘူူးရယ္
သူသိတာ ႐ုပ္ရွင္ေတြၾကည့္တိုင္း ငါ့ကို ႐ိုက္ခ်င္ေနတာပဲ
ဆိုးတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္လို ငါကလည္း ငါပဲ
ငါ့ မိန္းမဘယ္ေလာက္႐ိုက္႐ိုက္ ႐ုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ေနဆဲ
စူပါမန္းရဲ႕ ဝတ္႐ုံခန္းစီးစကို ျဖဳတ္ၿပီး တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ဖို႔ ၾကံေနဆဲ။

မင္းနဒီခ
၂၊ ၅၊ ၂၀၁၇

ကိုဆံရွည္

ကိုဆံရွည္
——————
ဆံပင္ေတြ ရွည္ ရွည္ လာေနတာသတိထားမိတာ ၾကာၿပီ
ဆံပင္ရွည္ေဆးေတြလည္း တခါမွ ငါ မသုံးဖူးပါဘူး
ဆံပင္ေတြ ရွည္လာသလို စိတ္ေတြ ရွည္ လာရင္ေကာင္းမယ္
ဆံပင္ရွည္ရွည္ ေကာင္မေလးေတြကို ငါ ငမ္းခဲ့သလို
အခု ငါ့ဆံပင္ရွည္ေတြကို တစ္ေယာက္ေယာက္ ငမ္းေနေလမလား
ဆံပင္ေတြကို ငါခ်စ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဦးေခါင္းနဲ႔ တဲြလ်က္ေတာ့ ရွိဖို႔လိုတာေပါ့
ၾကမ္းျပင္ေပၚ ၿငိကပ္ေနတဲ့ ဆံခ်ည္ေထြးေတြကိုေတာ့ ငါမုန္းတယ္
ငါ့ဆံပင္ေတြကို မၫွပ္ဘဲ ထားရင္ ဘယ္ေလာက္ထိ ရွည္လ်ားလာလိမ့္မလဲ
ငါျမင္ေယာင္ၾကည့္မိတယ္
ရာပန္ဇယ္မင္းသမီးေလးလို ေရႊေရာင္ လက္လက္ထေနတဲ့ ငါ့ဆံပင္ေတြေလ
ၿပီးေတာ့ ငါ့ဆံပင္ေတြကိုု ခိုစီးၿပီး တြယ္တက္လာမယ့္ လူတစ္ေယာက္
ငါေမွ်ာ္လင့္တယ္
ငါ့ဆံပင္ေတြဟာ ရွည္လ်ားလြန္းလို႔ လူတိုင္း ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကမယ့္အျဖစ္
ဂူးလ္ဆာ့ရွ္မွာ ငါ့ဆံပင္ကို ၾကည့္ဖို႔ အရွာခံရဆုံး ျဖစ္လာမယ္
ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ဆံပင္ရွည္ရွည္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတြ႕ရင္
မ်က္စိတဆုံး ဆံဖ်ားတဆုံး တေမ့တေမာ ၾကည့္ဖူးတာ ငါသတိရ
ေျပာရင္းနဲ႔ ပြန္းဆိုဒ္ေတြမွာ Long Hair တို႔ Hairjob တို႔ ႐ိုက္ရွာခဲ့တာ ငါသတိရ
အခုေနမ်ား အျခားသူတို႔ အဲ့လိုရွာရင္ ငါ့ဆံပင္ေတြမ်ား ပါေနဦးမလား
ဆံပင္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို
သူ႔ဆံပင္ေတြၾကားထဲ ရည္းစားစာထည့္ေပးဖူးတယ္
ဆံပင္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံစေတြကို အသာအယာၿဖီးသင္ေပးခဲ့ဖူးတယ္
ေရႊေရာင္ပင္လယ္တခုလို လႈိင္းထေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြ
ေတာင္က်ေရတံခြန္လို ေျဖာင္စင္းၫႊတ္အိေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေတြ
အခု ငါ့ဆံပင္ေတြ ရွည္ ရွည္လာတာ သမား႐ိုးက်ဟုတ္ပါ့မလား
ဆံသဆရာက သူ႔ဆိုင္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္တိုင္း ငါ့ကို သတိေပးတယ္
ခင္ဗ်ား ဆံပင္ေတြ ရွည္လာၿပီ ေနာ္ တဲ့
အဲဒီလို ၾကားတိုင္း ငါ အလန္႔တၾကား ထြက္ေျပးခဲ့လိုက္မိ
ဆံသဆရာဟာ အမဲလိုက္မုဆိုး သားေကာင္ေတြ႕သလို ငါ့ဆံပင္ေတြကို တၾကည့္ၾကည့္
ဒီလိုနဲ႔ ငါဟာ လူေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းကင္းကြာလာ
ဒီလိုနဲ႔ ငါဟာ ငါ့ဆံပင္ကို လူေတြ မျမင္ေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားမိလာ
ငါဟာ ေန႔အခါ ကမ္းနဲ႔ ေဝးတဲ့ပင္လယ္ အေယာင္ေဆာင္လို႔
ငါဟာ ညအခါ ေတာနက္ထဲက ေရတံခြန္ အေယာင္ေဆာင္လို႔
လူေတြ ငါ့ဆံပင္အေၾကာင္း ေမ့သြားေလာက္တဲ့အထိ ငါ့ဆံပင္ေတြ ငါ ၿဖီးသင္ယုယလို႔။

မင္းနဒီခ
၂၊ ၅၊ ၂၀၁၇

Friday, November 4, 2016

ပ်ံသန္းေနတဲ့ လူ - မင္းနဒီခ

ပ်ံသန္းေနတဲ့ လူ

(၁)
"လူတစ္ေယာက္ ပ်ံ သြားတယ္ ေဖေဖ"
"ဟုတ္လား သမီး ဘယ္ကုိ ျပန္သြားတာလဲ"
"မဟုတ္ဘူးေလ ေဖေဖ ျပန္သြားတာ မဟုတ္ဘူး ပ်ံသြားတာကုိ ေျပာတာ"
(ကၽြန္ေတာ္ ရယ္လုိက္တယ္။ )
" သမီးရယ္ ပ်ံရေအာင္ လူက အေတာင္ပံမွ မရွိတာ။"
"ေဖေဖရယ္ ရုပ္ရွင္ထဲက Superman လည္း အေတာင္ပံ မရွိဘူးေလ"
"အဲဒါက ရုပ္ရွင္ေလ သမီးရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားရုပ္ရွင္ေတြဆုိတာ သူတုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းေရးၿပီး အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ရုိက္ထားတာ"
" ဟင္ ဟုိ တခါေဖေဖ ေျပာေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြဟာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အေျခခံထားတာ ဆုိ"
" ေၾသာ္ သမီးရယ္ အဲဒီလုိ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လည္း ရွိတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္တာလည္း ရွိတယ္ သမီးရဲ႕ Superman က စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းႀကီး"
"အဲဒါဆုိ လူက မပ်ံဘူးလား"
"မပ်ံဘူး"
"သမီးက တကယ္ေျပာတာ ေဖေဖရဲ႕ လူတစ္ေယာက္ပ်ံသြားတာ သမီးေတြ႕လုိက္တယ္"

 (၂)

" ေမာင္ေရ လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္ ဆုိ"
" သမီး ေျပာတာလား ဘယ္က ၾကားလာတာလဲ"
" မဟုတ္ဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ လူေတြ မုိးေပၚ ဝုိင္းၾကည့္ေနတာ ေတြ႔လိုက္လုိ႔ ကားေတြလည္း က်ပ္ေနတာနဲ႔ 'မ' လည္း ဆင္းမၾကည့္မိဘူး"
"မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ဘယ္လုိလုပ္ လူက ပ်ံ မလဲ နည္းနည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး သူမ်ား ေယာင္တုိင္း လုိက္ေယာင္မေနနဲ႔"
" ေယာင္တာ မဟုတ္ဘူးေလ လမ္းသြားရင္း သတင္းၾကားလုိ႔ ေတြ႔လုိက္လုိ႔ ေျပာမိတာေလ ေမာင္မ်ား သိ မလားလုိ႔ ေမးၾကည့္တာ ၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ႏွစ္ထဲ ထြက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြကလည္း လူစြမ္းေကာင္းေတြ ပ်ံတတ္တဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ ရုိက္္ေနၾကတာဆုိေတာ့ေလ တကယ္မ်ား ပ်ံေနၾကၿပီလားလုိ႔"
" အာ လူစြမ္းေကာင္း ဇာတ္ကားေတြက ေဖ်ာ္ေျဖေရးသက္သက္ ရုိက္ၾကတာ ဘယ္လုိလုပ္ အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္မလဲ မိန္းမရဲ႕"
" မသိဘူးေလ ေမာင္ပဲ ေျပာဖူးတာပဲ တစ္ခ်ဳိ႕ဇာတ္ကားေတြက နိမိတ္ႀကိဳဖတ္သလုိပဲ အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္လာတတ္တယ္ ဆုိလို႔ေလ"
" ဒါက သဘာဝေဘးတုိ႔ ဘာတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာေတြ ရွိလုိ႔ ေျပာတာေလ လူကေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ ပ်ံ မလဲ"
" ဒါဆုိ လူက တကယ္ မပ်ံဘူးလား"
" မပ်ံဘူး"

 (၃)
" ေဟ့ေကာင္ လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းက ေသခ်ာလားဟ"
"လာျပန္ၿပီ တစ္ေယာက္ ဖုန္းဘီလ္ေတြ ေပါေနရင္လည္း ငါ့ကုိ နည္းနည္းလႊဲေပးလုိက္ "
" ဟာ တကယ္ေျပာေနတာက ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ အဲ့သတင္းေတြ တက္လာလု႔ိ မင္းကုိ လွမ္းဆက္ေမးၾကည့္တာ"
"ဟာကြာ ေဖ့ဘုတ္ေပၚက သတင္းေတြမ်ား မင္းမုိ႔လုိ႔ ယုံစားလုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ကြာ လူက ဘယ္လုိလုပ္ ပ်ံမလဲ ဓါတ္ပုံေတြ ပါလား"
"ဓာတ္ပုံေတြ မပါဘူးကြ ေဖ့ဘြတ္ေပၚေတာ့ အဲဒီ သတင္းက ဒီေန႔အျပည့္ပဲ မင္းက စာေလးကဗ်ာေလး ေရးေတာ့ သိမ်ား သိမလားလုိ႔ေလ"
"အာ စာေရးတာနဲ႔ လူ ပ်ံတာနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲကြာ စာေရးတာက ကုိယ့္ခံစားခ်က္၊ သိမႈဘာညာေပါ့ အဲဒါကုိ ေရးတာ လူ ပ်ံတာကေတာ့ ငါ ဘယ္လုိလုပ္ သိမလဲဟ"
"မဟုတ္ဘူးေလကြာ အခု ငါတုိ႔ၾကည့္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြက မင္းတုိ႔ စာေရးဆရာေတြက အရင္ ဇာတ္လမ္းေရးတာေလ တကယ္ျဖစ္လာႏုိင္တာလား ငါက အဲဒါ သိခ်င္တာ"
"မျဖစ္ႏုိင္ဘူး လူက ဘယ္လုိမွ မပ်ံႏုိင္ဘူး"
" ငါလည္း အဲလုိ ထင္တာပါပဲ လူက မပ်ံႏုိင္ဘူး ေသခ်ာတယ္ေနာ္ ငါ စေတးတပ္ တင္လုိက္ဦးမယ္"
" တင္လုိက္ လူက မပ်ံႏုိင္ဘူး"

(၄)
 “လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္”
“လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္”
“လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္”
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ “လူ တစ္ေယာက္ ပ်ံ ေနတယ္” ဆုိသည့္ သတင္းသည္ အင္တာနက္သတင္းတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ လာသည္။ လူတစ္ေယာက္ပ်ံေနတယ္ ဆုိသည့္ စေတးတပ္မ်ားေအာက္တြင္ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ကြန္႔မန္႔ေတြ ေရးၾက သည္။ တကယ္ ျမင္လုိက္ၾကတဲ့သူေတြလည္း မ်ားလာသည္။ တကယ္မျမင္လုိက္ရသူေတြက မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိသည့္ ကြန္႔မန္႔ ေတြ ျပန္ေရးၾကသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဆဲမည္ ဆုိသည့္ သူမ်ားသည္လည္း ထုိစေတးတပ္မ်ားေအာက္တြင္ ဝုိင္းဆဲေရး ၾကသည္။ အဆုိပါ ဆဲေရးတုိင္းထြာသည့္ ကြန္႔မန္႔မ်ားေအာက္တြင္ အဆုိပါ ပ်ံသန္းေနသည့္လူအား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ သင့္သည္ဟု ေရးသားၾကသည္။ ပ်ံသန္းေနသည့္ လူသည္ လူမဟုတ္၊ တျခားကမာၻက ၿဂိဳလ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္ သည္ဟုလည္း ေရးၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ႏုိင္ငံေတာ္၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္တီထြင္မႈ စမ္းသပ္ခ်က္ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟုလည္း ေရးၾက သည္။  ပ်ံသန္းမႈသည္ ျမန္ဆန္လြန္းသျဖင့္ မည္သူမွ ဓာတ္ပုံရုိက္ယူလုိ႔ မရခဲ့ၾက။ ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းမရွိသျဖင့္ မယုံၾကည္ၾက သူမ်ားလည္း ပုိမ်ားျပားလာသည္။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ အဖြဲ႔ေတြ ကြဲကုန္ၾကသည္။ ပ်ံသန္းေနေသာသူမ်ား Fan Page ေတြ ေထာင္ၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္း Like ေတြ ေထာင္ေသာင္းခ်ီ တက္လာသည္။ တဖက္ကလည္း ပ်ံသန္းမႈမ်ား ရပ္ ဟူေသာ Page မ်ား ဖြင့္ၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ Like ေတြ ေထာင္ေသာင္းခ်ီ တက္သြားသည္။
ၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း လူေတြ ရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္လာသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ပ်ံသန္းေနေသာ လူအား ေစာင့္ ၾကည့္ရန္ လူေတြ စုရုံးေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ကားလမ္းမေဘးတြင္ ရပ္ထားေသာ ကားမ်ား၊ ဆုိင္ကယ္မ်ား ျဖင့္ တန္းစီ ျပည့္က်ပ္ ေနသည္။ လူအမ်ား စုရုံး စုရုံးျဖစ္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ လမ္းေဘးေစ်းသည္မ်ား ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာ ၾကသည္။ ေရသန္႔ဗူးေရာင္းဆုိင္ေတြ၊ ဟမ္ဘာဂါဆုိင္ေတြ၊ ထမင္းလိပ္ဆုိင္ေတြ၊ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာသည္ေတြ စသည္ျဖင့္ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အခ်ိန္ခဏေလးႏွင့္ ျပည့္လာသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္သည္ ကြမ္းတံေတြးမ်ား၊ အမႈိက္ မ်ားျဖင့္ စတင္ညစ္ပတ္လာသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၿမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းေရးပရိဟိတအဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔ၿပီး ဗီႏုိင္းေတြ လာခ်ိတ္ဆြဲ ၾကသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ညစ္ညမ္းမႈကင္းစင္ေရးအဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔ၿ့ပီး ေရာက္လာၾကသည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ တၿမိဳ႕လုံးရွိ ယာဥ္ထိန္းရဲမ်ားသည္ အျခားလမ္းဆုံမ်ားတြင္ မီးပြိဳင့္မ်ားအား ေအာ္တုိအလုပ္လုပ္ေစၿပီး ၿမိဳ႕လယ္ ပလက္ ေဖာင္းေဘးရွိ စည္းကမ္းမဲ့ ရပ္နားထားေသာ ယာဥ္မ်ားအား ရွင္းလင္းရန္ ေရာက္ရွိလာသည္။ လူအုပ္ႀကီးသည္ ယာဥ္ထိန္း ရဲမ်ား အလုပ္ လုပ္ေနပုံကုိ ဓာတ္ပုံမွတ္တမ္းတင္ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတင္ၾကသည္။ ပ်ံသန္းေနေသာလူသည္ ယခုထိ ေပၚမလာေသး။ လူေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာၿပီး ေမွာင္စျပဳလာသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ပ်ံသန္းေနလူကုိ ၿမိဳ႕စြန္ ဘက္မွာ ေတြ႔လုိက္တယ္ ဆုိသည့္ သတင္း ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္တက္လာသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွ လူမ်ားသည္ ခ်က္ခ်က္ ၿမိဳ႕စြန္ဘက္သုိ႔ အျမန္လုိက္ၾကသည္။ လူအုပ္ႀကီးသည္ ၿမိဳ႕လုံးကၽြတ္ဆႏၵျပသလုိ အေရးအခင္းျဖစ္သလုိ ဆူညံစြာ ေရြ႕လ်ား သြားၾကသည္။ ၿမိဳ႕စြန္ဘက္သုိ႔ မလုိက္ဘဲ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္တြင္ပင္ ဇြဲေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ဆက္လက္ ေစာင့္ဆုိင္း ေနသည့္ လူမ်ားကလည္း ရွိေသးသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အေမွာင္ထုသည္ ႀကီးစုိးလာသည္။ ညနက္ေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ တြင္ ေစာင့္ဆုိင္းေနသည့္ လူမ်ား တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္စသာ ရွိေတာ့သည္။

(၅)
ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္သည္ အေရးေပၚ အစည္းအေဝးတရပ္ကုိ ေခၚလိုက္သည္။ ပ်ံသန္းေနေသာ လူ သည္ ျပႆနာ တစ္ရပ္ ျဖစ္လာသည္။ ထုိလူသည္ ႏုိင္ငံေတာ္ လုံၿခံဳေရးႏွင့္ သက္ဆုိင္လာႏုိင္သည္။ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အသက္ အႏၱရာယ္အထိ စုိးရိမ္စရာ ရွိလာႏုိင္သည္။ ပ်ံသန္းေနေသာလူ အေၾကာင္းကုိ အခုအခ်ိန္ထိ ဘယ္သူမွ မသိၾကေသးသလုိ ထုိလူ၏ ဓာတ္ပုံကုိလည္း အခုအထိ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရရွိၾက။ မွတ္တမ္းမတင္ႏုိင္ၾက။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္သည္ အေရးေပၚႀကဳံေတြလာႏုိင္သည့္ စစ္ပြဲတစ္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္သလုိမ်ဳိး သူ၏ စစ္တပ္ကုိ အဆင္သင့္ျဖစ္ေန ေစရန္ ျပင္ဆင္ထားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေန႔က ပ်ံသန္းေနေသာ လူအေၾကာင္း သတင္းေတြ ထပ္မၾကားရ။
ေနာက္တစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္တြင္ လူအမ်ား ေရာက္ရွိလာၾကျပန္သည္။ လူမ်ားသည္ သူတုိ႔ ဖုန္း ဟမ္းဆက္ေလးမ်ားကုိ ထုတ္ခါ ပ်ံသန္းေနေသာ လူ၏ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဝန္သည္ ၿမိဳ႕လုံၿခံဳေရးအတြက္ စစ္တပ္ကုိ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ေတြ ေနရာယူတပ္စြဲေစလုိက္သည္။ လူအုပ္ႀကီးသည္ ေကာင္းကင္ ေပၚ ေမာ့ၾကည့္လုိက္၊ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရွာၾကည့္လုိက္ႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကသည္။ ပ်ံသန္း ေနေသာလူ၏ မည္သည့္သတင္းအခ်က္မွ အင္တာနက္ေပၚသုိ႔ ထပ္မံ တက္မလာသလုိ ပ်ံသန္းေနေသာသူကုိ ဘယ္သူမွ ထပ္မံ မေတြ႔ရွိေတာ့။ ဒိလုိႏွင့္ သုံးေလး ငါးရက္ၾကာသည့္အခါ ပ်ံသန္းေနသာ လူ အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားသူမ်ား ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္။ ၿမိဳ႕ရွိ လူအမ်ားသည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ သိခ်င္စိတ္၊ ျမင္ခ်င္စိတ္ကုိ မ်ဳိသိပ္ ထားလိုက္ၾကရသည္။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ ရက္၊ လမ်ား ကုန္ဆုံးၿပီး ႏွစ္သုိ႔ တုိင္ခဲ့သည္။ လူတစ္ေယာက္ပ်ံေနတယ္ ဆုိသည့္ သတင္း သည္  1 Year Memory အျဖစ္ Facebook ေပၚတြင္ သတင္းျပန္တက္လာသည္။ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ေမ့ထားခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ အတြင္းရွိ လူမ်ားသည္ ပ်ံသန္းေနေသာ လူ အေၾကာင္း သတိျပန္ရလာသည္။ ထုိစဥ္တုန္းက အေတြ႔အႀကဳံကုိ ျပန္ေရးတင္ၾကသည္။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ Facebook တြင္ Memory အျဖစ္ ျပန္တက္ လာတတ္ေသာ ပ်ံသန္း ေနေသာ လူအေၾကာင္း စေတး တပ္မ်ားက လြဲ၍ ပ်ံသန္းေနေသာ လူအေၾကာင္း ေနာက္ထပ္ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ေပ။
(၆)
ႏွစ္ကာလမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေဆာင္းဝင္စျဖစ္သျဖင့္ ညသည္ အေမွာင္ကုိ ေစာစီးစြာ ဆြဲၿခံဳလုိက္သည္။ မနက္တုန္းဆီက ဝတ္ထားရွိေသာ အေပၚဝတ္အကၤ်ီကို ခြ်တ္ခ်လုိက္သည္။ ေကာင္းကင္တြင္ ပ်ံသန္းဖုိ႔ Superman လုိ ဝတ္ရုံ ဝတ္ထားဖုိ႔ မလုိပါ။ ငွက္ေတြလုိ အေတာင္ပံမ်ား ရွိေနဖုိ႔ မလိုပါ။ ပ်ံသန္းခ်င္စိတ္ ရွိေနဖုိ႔သာ လုိပါသည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္သုိ႔ တခါ ျပန္ေရာက္ရွိလာၿပီ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာအတြင္ ပုိမုိ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာသည္။ ကားေတြ ပိုမုိမ်ားျပားလာသည္။ ဟြန္းတီးသံေတြ ပုိမုိ ဆူညံလာသည္။ နီယြန္မီးမ်ားအလင္းျဖင့္ ၿမိဳ႕သည္ သူ႔အေမွာင္ကုိ ဖုံးကြယ္ထားသလုိ ၿမိဳ႕ျပသည္ မြန္းက်ပ္သိပ္သည္းမႈမ်ားျဖင့္ ေမာဟမ်ား ဖုံးလႊမ္းေနသည္။ အခု ၿမိဳ႕ေလး၏ ေကာင္းကင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားစြာကလုိ ၿမိဳ႕ေလး၏ ေကာင္းကင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တခါျပန္ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ပ်ံသန္းေနသည္။ အထိန္းအခ်ဳပ္မဲ့၊ အကန္႔အသတ္မဲ့၊ လြတ္လပ္စြာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကၽြန္ေတာ္ ပ်ံသန္းေနလုိက္သည္။ ေလသည္ ေကာင္းကင္တြင္ တဟူးဟူးတိုက္ခတ္ေနသည္။ ေမ်ာပါေနေသာ တိမ္မွ်င္စ မ်ားကုိ ထုိးခြဲ ျဖတ္သန္းပစ္လုိက္သည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွ ၿမိဳ႕စြန္အႏွံအထိ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လုိလက္ရ ပ်ံသန္းပစ္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ ပ်ံသန္းမႈႏွင့္ အတူ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔ေနသည္။ ျမင့္သည္ ထက္ ျမင့္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ အားပါးတရ ပ်ံသန္းလုိက္သည္။ ပ်ံသန္းေနရင္းျဖင့္ပင္ သမီးေလးကုိ သတိရလုိက္မိသည္။ တစ္ေန႔ေန႔တြင္ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္လုိမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ့္သမီးကုိ ပ်ံသန္းေနေစခ်င္မိသည္။

(၇)
            မနက္မုိးလင္းေတာ့ သမီးက ေျပာသည္။
"မေန႔ညက လူတစ္ေယာက္ ပ်ံ သြားတာေတြ႔လုိက္တယ္ ေဖေဖ"
"ဟုတ္လား သမီး ဘယ္ကုိ ျပန္သြားတာလဲ"
"မဟုတ္ဘူးေလ ေဖေဖ ျပန္သြားတာ မဟုတ္ဘူး ပ်ံသြားတာကုိ ေျပာတာ"
ကၽြန္ေတာ္ အားပါးတရ ရယ္ေနလုိက္မိသည္။


မင္းနဒီခ

၅၊ ၁၁၊ ၂၀၁၆

Tuesday, November 1, 2016

ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား ကဗ်ာ (၅)ပုဒ္ - မင္းနဒီခ

ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား
--------------------------------
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ ။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ
ကုိမင္းကုိႏုိင္လုိ ကဗ်ာမေရးတတ္။ 
ကုိျမေအးလုိ ဝတၴဳမေရးတတ္။
ကုိကုိႀကီးလုိ အင္တာဗ်ဴးမေျဖတတ္။
ဇာဂနာလိုလည္း ကတုံးနဲ႔ မေနတတ္။
မုိးသီးဇြန္လုိလည္း ကားေပၚတက္ မရပ္တတ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ ။
၈၈ တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ လူႀကီးမျဖစ္ေသးက စလုိ႔။
လြတ္လပ္ေရးမရခင္ ကြ်န္ေတာ္ မေမြးေသးတာကလြဲလုိ႔။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ။ ပန္းခ်ီမဆြဲတတ္။
ဓါတ္ပုံမရုိက္တတ္ ။သီခ်င္းမဆုိတတ္ ။
ႏိုင္ငံေရးမလုပ္တတ္ ။ ျပက္လုံးမထုတ္တတ္။ မဲမလိမ္တတ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ။
ေဇယ်ာလင္းလုိလည္း အယ္လ္ပီမေရးတတ္။
ေအာင္ရင္ၿငိမ္းလိုလည္း နီယုိမေတြးတတ္။
ေမာင္ခ်ာလီလုိ လွလွပပမဆဲတတ္သလုိ။
ကုိေက်ာ္သူလုိ ပရဟိတမလုပ္တတ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ။ ေဖ့ဘြတ္မသုံးတတ္။ အြန္းလုိင္းမထုိင္တတ္။
အီးေမးလ္မပုိ႔တတ္။ အဂၤလိပ္စာမဖတ္တတ္။
တရုတ္စာမဖတ္တတ္သလုိ ကုလားစာလည္း မဖတ္တတ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ။ေသနတ္မပစ္တတ္။ တရားမေဟာတတ္။
ေဘာလုံးမကန္တတ္သလုိ ေဂါက္မရိုက္တတ္။
မင္းသားမလုပ္တတ္သလုိ လူၾကမ္းလည္း မလုပ္တတ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူညံ႕ပါ။
အခု ကုိယ့္ထမင္းကုိယ္စားဖုိ႔
သူမ်ားသိမ္းထားတဲ႔ လယ္တစ္ကြက္မွာ ႀကီးေတာ္ႏြား အလကားေက်ာင္းေနတယ္။
မင္းနဒီခ
(၂၅၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂)
Instyle, ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၃
ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား- ၂
--------------------------------
လႊင့္ထားတဲ႔ အလံကုိ ျပန္ရုတ္လုိက္ရမလား
ထမင္းတစ္နပ္ေလ်ာ့စားရမလား
ေလာကဓံက မီးမဆဲြတဲ႔ ထင္းစုိလုိ တဖ်စ္ဖ်စ္မည္လုိ႔
ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းလည္း မရပ္ရဲဘူး
မီးနီေတြ႔တုိင္း ေစာင့္ခဲ႔ရတဲ႔ မိနစ္ေတြ စကၠန္႔ေတြ
ႏွစ္ေပါင္းက ႏွစ္ဆယ္လား ေျခာက္ဆယ္လား
အလြမ္းက သကၠရာဇ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၿဖိဳၿဖိဳ
သတိရတုိင္း ေဆးလိပ္လည္းတုိ ေနလည္းညိဳေပါ့
ဒီအရပ္ ဒီဇာတ္နဲ႔ နာမည္ေျပာင္းလည္း
ျပဇာတ္အေဟာင္းႀကီးပဲ ျပန္ျပန္ၾကည္႔ေနရ
တစ္ခန္းလည္း မရပ္ ႏွစ္ခန္းလည္း မရပ္
ဖိနပ္ျပတ္နဲ႔ ေခြးငတ္လား
ေတာင္ပံက်ဳိးဇရက္နဲ႔ ခံတြင္းပ်က္ေၾကာင္လား
စာလုံးေလးငါးလုံးကုိ ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ထဲ ထည္႔ဖုိ႔
အသံထြက္ကုိ ကီးေၾကာင္ေနဆဲ ဒုိေရမီဖာဆုိ
ဒီလုိနဲ႔
မွိတ္ထားတဲ႕ ဖေယာင္းတုိင္ေလးကုိ ျပန္ထြန္းလုိက္ပါတယ္
လည္ေနတဲ႔ အဝုိင္းေလးကုိ ထုိင္ေငး
ကေလးတစ္ေယာက္ေအာ္ေျပးသြားတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာစားစရာတစ္ခုလား
ကုိင္ထားတဲ႔ လက္နက္ကုိ ခ်လုိက္တယ္
လႊင့္ထားတဲ႔ အလံကုိ ျပန္ရုတ္လုိက္တယ္
ထမင္းတစ္နပ္အတြက္
ကြ်န္ေတာ္ကုိ ခုန္အုပ္လုိက္တဲ႔ ထမ္းပုုိးမွာ ႏြားဟာ သူလယ္ကြင္းသူ ျပန္လြမ္းလုိ႔
အေမေက်ာ္ၿပီးလြမ္းဖုိ႔ေဒြးေတာ္ေပ်ာက္ေနတယ္။
မင္းနဒီခ
(၂၂၊ ၂၊ ၂၀၁၃)
Instyle, ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၃
ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား- ၃
--------------------------------
ေခတ္က မေကာင္းလုိ႔ ေက်ာင္းပုိ႔လည္း လက္ခံမယ္႔သူမရွိေတာ့
ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိး ကုိယ္က်ဳိးနဲ႔ ႏုိင္ငံတည္
ကုိႀကီးေက်ာ္ပလီလြန္းလုိ႔
ကုိယ့္ေျမမွာ ကုိယ့္ေရမွာ ပေထြးအေဖေခၚရမယ့္ ဇာတ္သိမ္း
ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးဝါးရင္းတုတ္ကုိင္လက္မ်ား
နီးရာဓါးဆဲြ သမုိင္းမွာ ေသြးရဲခဲ႔ သူမ်ား
ရာဇဝင္ဟာ ေသြးစြန္ခံထမ္းတင္ထားတဲ႔ ပခုံးနဲ႔
ျပတုိက္ထဲမွာပဲ ရုပ္လုံးၾကြလုိ႔
ျမစ္လည္း က်ဳိးခဲ႔ၿပီ ေခ်ာင္းလည္းေကာခဲ႔ၿပီ
ေတာင္လည္း ေျမစာပုံျဖစ္ခဲ႔ၿပီ
ဂြ်န္ ငါတုိ႔ပင္လယ္ဆီ ဘယ္လုိသြားမလဲ
အသံဟာ
တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႕ သိမ္းပုိက္ခံထားရသူလုိ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္လုိ႔
အခု စကားေတြလည္း မပီေတာ့ဘူး အသားေတြလည္း မညိဳေတာ့ဘူး
စာေမးပဲြေျဖမယ့္ ေက်ာင္းသားက ဖေယာင္တုိင္းထြန္း စာက်က္ေနခ်ိန္
ၿမိဳ႕ရုိးဟာ တရုတ္ျဖစ္မီးလုံးေတြနဲ႔ လွလုိ႔ ပလုိ႕
ငါဟာ ဒီၿမိဳ႕သားပါလုိ႕ က်ိန္ေျပာလည္း ငါဖယ္ေပးခဲ႔ရတာပါပဲ တဲ႔
ဘီးေပါက္ေနတဲ႔ စက္ဘီးတစ္စီးရဲ႕ စကားသံမွာ
သူ႕ကုိယ္သူ မတလတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ႔ ဆုိင္ကယ္က ရယ္တယ္
ေတာင္စြယ္မရွိလည္း ေနက ကြယ္တာပါပဲ ႀကီးေတာ္ရယ္
ပေလြတစ္ေခ်ာင္းကုိင္ရင္း ေစာင့္ေနခဲ႔တာပါ
က်ဳပ္ႏြား ဘယ္သူေက်ာင္းသလဲ။
မင္းနဒီခ
(၆၊ ၃၊ ၂၀၁၃)
Instyle, ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၃
ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား - ၄
--------------------------------
အဆင္က လွတယ္ အကြက္က မေျပာင္းဘူး
မျမင္ရ မၾကားရ မေျပာရ မဆုိရနဲ႔ အသားက်ေနတဲ႔ ေခတ္ႀကီးထဲ
ပါးစပ္ဆုိင္းတီးတုိင္း ထ ထ ကေနတဲ႔ မင္းသားေတြ
ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိယ္ လက္ခေမာင္းခတ္ ေတာင္ေၾကာင္လက္ပတ္နဲ႔ ဇာတ္ရူးေတြ
အနာသက္သာေစခ်င္လုိ႔ ကုိယ့္ေပါင္ကုိယ္ျပန္လွန္ေထာင္းမိတာပါ
လူမ်ဳိး ဘာသာမေရြး စားသုံးႏုိင္ပါသည္ တံဆိပ္နဲ႔
အခုေလာင္ေနတဲ႔ မီးက
ဘက္မလုိက္ဘူး လူမေရြးဘူး ေနရာမေရြးဘူး ဘာသာမေရြးဘူး
ေလာင္စရာေနာက္ ေလာင္စာထပ္ပစ္ေပးတတ္တဲ႔ သမုိင္းနဲ႔
ေခတ္အဆက္ဆက္ရုိင္းခဲ႔တာေတြ ေမ႔လုိက္ၾကေတာ့မလား
လင္ဆုိးမယား သားဆုိးအေမလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ ႏုိင္ငံမွာ
အေမ႔မ်က္ရည္က်ဖုိ႔ ထပ္လုပ္ၾကဦးမွာလား
အေမးႏြားေက်ာင္းသားပါ
အေျဖ ဘုရားအေလာင္းျဖစ္ေစဖုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း
မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္ နားကုိစြင့္လုိက္တယ္
ညည္းသံ ညဴသံ ေအာ္ဟစ္သံၾကား
ေသေနတဲ႔ အေလာင္းေကာင္က မီးေလာင္ေၫွာ္နံ႕နဲ႔
ခုတ္ျပတ္ရွရာပရပြ ခႏၶာကုိယ္က တစစီ
ကုိယ့္အသက္ကုိယ္ေတာင္ မမွီလုိက္တဲ႔ ေၾကာက္ရံြ႕ထိတ္လန္႔မႈနဲ႔
ဘဝတစ္ခုက ဘဝတစ္ခုကုိ ထုိးေကြ်းတဲ႕ အေလာင္းအစားမွာ
ဘာေၾကာင့္ အစားခံရသူက ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အတူတူျဖစ္ေနခဲ႔သလဲ
လူ လူခ်င္း ေမတၱာထားဖုိ႔ ျဗဟ္မစုိတရားကုိ စာလုံးေပါင္းသတ္ပုံ ျပင္ေပးပါ
အမွန္နဲ႔ အမွားခဲြျခားတတ္ဖုိ႔ တပ္ထားတဲ႔ မ်က္မွန္ကုိ ပါဝါတုိးပါ
ခေလာက္ေလး ဒုိးဒုိးေဒါင္ေဒါင္
ပ်ဳိ႔တုိ႔ေမာင္ ယာမလုပ္တယ္
ဝါးခုတ္တဲ႔ေတာင္စြယ္ေနမကြယ္ခင္ ခဏေလး
ကုိယ္႔ၿခံ ကုိယ္႔ႏြား ကုိယ့္ သားသမီးမုိ႔ သူခုိးေစ်းနဲ႔ ေရာင္းလုိက္တယ္။
မင္းနဒီခ
(၂၃၊ ၃၊ ၂၀၁၃)
Instyle, ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၃
ေခတ္ၿပိဳင္ႏြားေက်ာင္းသား -၅
--------------------------------
အလင္းဟာ ေရာက္လာၿပီလုိ႔ ေျပာတာပဲ
တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဘယ္ေန႔လဲဆုိတဲ႔ သံသယေမးခြန္းမွာ
ငါတုိ႔ဟာ ပိတ္ထားခံရတဲ႔ မ်က္လုံးေတြနဲ႕ ေနသားတက်
အေမွာင္ေမွာင္နဲ႔ မည္းမည္း မသဲမကဲြရယ္သံ
မီးခြက္မထြန္းလည္း ျပႆနာဟာ သူ႕အလင္းသူရွာၿပီး သူမီးသူျပန္ရိႈ႕လုိ႔
လူကုိ ၫွိဳ႕တယ္ လမ္းကုိ ၫွိဳ႕တယ္ မာယာ
ပြင့္လင္းျမင္သာမႈဟာ
စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ပတ္ပ်ဳိးနဲ႔
ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္သီခ်င္းကုိ ေရာသမလုပ္ေနတုန္း
မ်က္လွည္႔ဆရာဟာ ဘင္သံ တဒိန္းဒိန္းထုတယ္
ေသတၱာထဲက ထြက္လာမယ့္တစ္စုံတစ္ရာကုိေမွ်ာ္ရင္း
ငါတုိ႕ဟာ မုိးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ႔ရတဲ႔ညေတြျဖစ္လုိ႔
မနက္ျဖန္ဆုိတာ
ႀကိဳးအေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ေျမြလား
ေျမြေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ႀကိဳးလား
အုိးမဲမသုတ္လည္း အိမ္ၾကက္ခ်င္းခြပ္ၾကတဲ႔ ေခတ္ႀကီးထဲ
လက္ခုပ္သံေတာင္းေနတဲ႔ ဇာတ္ရူးေတြ
ကမာၻမေၾကဘူးေျပာလည္း ကမာၻက ေၾကခဲ႔ေပါ့
တရားနဲ႔ ေျဖရင္း တရားနဲ႔ ေသရတဲ႔ သူရဲေကာင္းတံဆိပ္မွာ
ေသြးစြန္းခဲ႔တဲ႔ အလံေတြကေတာ့ ေလထဲ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္လုိ႔
ငါတုိ႔ မွားခဲ႔ၾက ငါတုိ႔ မွန္ခဲ႔ၾက
ျပန္မရႏုိင္တဲ႔ ေလ်ာ္ေၾကးမွာငါတုိ႔ လက္သီးဆုပ္ေတြ ေျပခဲ႔ၾက
ေခတ္အဆက္ဆက္ ေခါင္းငုံ႕ခံခဲ႔ရတဲ႔ အသီးအပြင့္မွာ
နတ္စိမ္းတစ္ပါးလုိ အေငြ႕ရွဴရင္း ငါတုိ႔ေက်နပ္ခဲ႔ၾကရ
အားမတန္လုိ႔ ေလ်ာ့ခ်ေပးလုိက္ရတဲ႔ မာန္နဲ႔
ႏြားေရွ႕ ထြန္က်ဴးလည္း ထယ္ေရးညက္ရင္ၿပီးတာပါပဲ ႀကီးေတာ္ရယ္
ရြာျပင္ဇရပ္မွာ ေအးေအးလူလူထုိင္ရင္း
ကမာၻႀကီးကုိနားစြင့္ထားတဲ႕ႏြားေက်ာင္းသား
အခုစားၿမံဳ႕ျပန္ေနတဲ႔ ပါးစပ္မွာ
ေျပာမထြက္တာေတြ အျမဳပ္တစီစီထလုိ႔။
မင္းနဒီခ
(၆၊ ၄၊ ၂၀၁၃)
Instyle, ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၃

ေနာက္တစ္ရက္ တနလၤာေန႔မ်ား - မင္းနဒီခ

ေနာက္တစ္ရက္ တနလၤာေန႔မ်ား

က်ည္ဆံက ငါ့ေနာက္ေစ့ကေန ေဖာက္ဝင္ၿပီး နဖူးကေန ထြက္သြားတယ္
ငါမေသဘူး နာက်င္မႈေလးေတာင္ ငါမခံစားရ ငါ ဒူးမေထာက္
ငါဟာ ေျမျမႇုပ္မႈိင္းေတြၾကားကေန လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္ 
ငါ့အေနာက္မွာ တစ္လုံးၿပီး တစ္လုံးေပါက္ကဲြေနတဲ့ မုိင္းေတြ
ငါ ဗုံးခုိက်င္းေတြေပၚ တက္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္လုိက္တယ္
မုိး႐ြာၿပီးစေကာင္းကင္က သက္တန္႔ကုိ ေငးဖုိ႔
လက္ေျဖာင့္ေသနတ္သမားရဲ႕ ပစ္ကြင္းထဲမွာ ငါေရာက္ေနတာ ငါသိတယ္
ငါ အားပါးတရရယ္လုိက္ေတာ့ က်ည္ဆံရဲ႕လားရာဟာ လာရာလမ္းကေန ေျပာင္းသြား
တင့္ကား အစင္းစင္းေအာက္က ေၾကမြသြားတဲ့ ပန္းခင္းေလးထဲမွာ
ရွင္သန္ေမႊးျမေနဦးမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ကုိ ငါရွာတယ္
ကေလးတုိ႔ရဲ႕ ဆရာမေခါင္းေပၚမွာ ႏူးညံ့စြာ ပန္ေပးခ်င္လုိ႔
ေလယာဥ္ေပၚက ပစ္လုိက္တဲ့ စက္ေသနတ္က်ည္ဆံေတြဟာ
ငါ့အေပၚမွာ ေအးျမတဲ့ မုိးစက္မုိးေပါက္ေတြလုိ ႐ြာက်လုိ႔
မုိး႐ြာရင္ မု္ိးေရခ်ဳိးမယ္သီခ်င္းကုိ ငါဆုိရင္း ငါေျပးလႊားတယ္ ေပ်ာ္ျမဴးတယ္
အိမ္ေပါက္ဝမွာ အေမက တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေစာင္ေမွ်ာ္ေနမလား ငါေတြးမိေသးတယ္
ေလယာဥ္ပစ္အေျမာက္ေတြငါ့အေပၚ ပိက်မလာခင္
ေသနတ္ထိပ္ဖ်ားမွာ လွံစြပ္တပ္ထားတဲ့ ရန္သူက ငါ့ကုိ ေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ႀကံတယ္
လွံဖ်ားဟာ အသြားရွစ္လက္မ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွည္ၿပီး ငါ့အေရျပားကုိ ေဖာက္ဝင္လုိ႔ တြားသြားတယ္
ငါ မေသဘူး ငါ့ခႏၶာကုိယ္က ဆယ့္ေလးလက္မရွိတယ္
ငါ အနည္းငယ္ ဝေနလုိ႔ ဝိတ္ခ်ဖုိ႔ လုိမလား
စစ္သားဆုိေပမယ့္ ငါက ေျခသံမလုံ ငါစီးတဲ့ ဖိနပ္က သစ္သားခုံဖိနပ္
ငါ့ရန္သူကုိ အသံေပးေျခာက္လွန္႔ၿပီးမွ ငါ သတ္ခ်င္တာ
ငါ့လက္ထဲမွာ အခုငါေရးေနတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ အျပာေရာင္ေသြးသံရဲရဲက်လုိ႔
ငါဟာ စြန္႔ဝံံံံ႔ စြန္႔စားသူ သူရဲေကာင္း ငါဟာ တုိင္းျပည္ကုိ လမ္းခုလတ္မွာ မထားခဲ့တဲ့ ကယ္တင္ရွင္
ငါ့စခန္းကုိ ငါသိမ္းၿပီး ငါ့အလံကုိ ငါစုိက္လုိက္တယ္
ကင္မရာမီးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ လက္ခုတ္သံေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္း
ငါ့အေလာင္းေျမက်တဲ့ ေန႔က ငါမ်က္ရည္မက်တဲ့အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေျဖလုိက္တယ္
အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါ စစ္ထဲ ျပန္သြားလုိက္ပါဦးမယ္
မင္းနဒီခ
(၁၂၊ ၉၊ ၂၀၁၄)